به گزارش پایگاه خبری تحلیلی«مکران نیوز»؛ از آغاز جنگ تاکنون، احمد نه راهی دریا شده، نه برای مأموریت‌های جهادی به روستاهای اطراف یا بشاگرد رفته است. او تصمیم گرفت در قلب جاسک بماند؛ جایی که هر روز هزاران وعده غذا برای رزمندگان آماده می‌شود و هر دست، هر قدم و هر لحظه حضور، می‌تواند باری از دوش مدافعان کشور بردارد.
در قرارگاه مردمی و جهادی جاسک، از نخستین ساعات بامداد، دیگ‌های غذا بر آتش قرار می‌گیرند. بوی برنج و خورشت در فضای قرارگاه می‌پیچد و ده‌ها نیروی داوطلب، زن و مرد، پیر و جوان، دوشادوش هم تلاش می‌کنند تا غذای گرم و باکیفیت به دست رزمندگانی برسد که در خطوط مأموریت از امنیت کشور دفاع می‌کنند.
ثمره این تلاش جمعی، طبخ و توزیع روزانه حدود دو هزار پرس غذاست؛ غذایی که تنها یک وعده خوراک نیست، بلکه پیام همدلی، ایثار و پشتیبانی مردمی را با خود به همراه دارد.
احمد امروز دیگر تورش را به دریا نمی‌اندازد، اما سخاوت را همچنان از دریا آموخته است. او معتقد است همان‌گونه که دریا بی‌منت روزی می‌بخشد، انسان نیز باید در روزهای سخت، بی‌هیچ چشم‌داشتی در کنار هم‌وطنانش بایستد. شاید درآمد این روزهایش کمتر از روزهای صیادی باشد، اما آرامشی که از خدمت بی‌منت به دست آورده، برایش ارزشمندتر از هر صیدی است.
چهره آفتاب‌سوخته احمد، دست‌های پینه‌بسته‌اش و لبخند آرامش، روایت مردی است که لباس خدمت را بر تن کرده و سنگر خود را نه بر روی امواج، بلکه در کنار دیگ‌های غذای قرارگاه یافته است؛ سنگری که هر روز با عشق، مسئولیت و اخلاص از آن پاسداری می‌کند.
اما حکایت احمد، تنها روایت یک صیاد نیست؛ حکایت ده‌ها جوان دیگر در جاسک است که این روزها زندگی روزمره خود را کنار گذاشته‌اند تا در قرارگاه مردمی و جهادی، سهمی در پشتیبانی از رزمندگان داشته باشند. یکی آشپزی می‌کند، دیگری بسته‌بندی غذا را بر عهده دارد، یکی خودروهای حمل غذا را آماده می‌کند و دیگری بی‌وقفه در توزیع غذا فعالیت دارد. همه آمده‌اند تا نشان دهند هرکس، در هر جایگاهی، می‌تواند سهمی در خدمت داشته باشد.
قرارگاه مردمی و جهادی جاسک، این روزها تنها محل طبخ غذا نیست؛ نمادی از همدلی، اتحاد و مسئولیت‌پذیری مردمی است. جایی که صیاد، کارگر، کاسب، دانشجو و کارمند، شانه‌به‌شانه یکدیگر ایستاده‌اند تا ثابت کنند پشتوانه رزمندگان، تنها تجهیزات نیست، بلکه مردمی هستند که با تمام توان در کنار آنان حضور دارند.
و احمد، همچنان هر صبح، پیش از طلوع آفتاب، راهی قرارگاه می‌شود؛ نه برای صید ماهی، بلکه برای صید دل‌هایی که با عطر خدمت، ایثار و مهربانی آرام می‌گیرند.
انتهای خبر/
