به گزارش مکران نیوز به نقل از خبرنگار گروه اجتماعی پایگاه خبری تحلیلی«هرمز»؛ با گذشت سالها از مطرح شدن معضل شترهای سرگردان، همچنان شاهد تکرار حوادث ناگوار جادهای در شرق استان هستیم. در بسیاری از نقاط این محورها در کنار رنگ بدن شترها که در شب بهخوبی قابل تشخیص نیست، باعث شده تا برخورد خودروها با این حیوانات، آمارهای تصادفات جرحی و فوتی را در این منطقه به شدت افزایش دهد.
روایت قربانیان و اهالی منطقه
برای درک عمق فاجعه، پای صحبتهای دو تن از شهروندانی که مستقیماً با این معضل دستوپنج نرم میکنند، مینشینیم.
آمحمد عسکری، راننده کامیون که مسیر میناب به جاسک را بهصورت روزانه تردد میکند، میگوید: من بیش از پانزده سال است که در این جاده رانندگی میکنم. شبها وقتی از میناب به سمت جاسک میروم، انگار دارم در میدان مین رانندگی میکنم. شترها به صورت گلهای و بدون هیچ ساربان یا حصاری، وسط جاده در حال چرا هستند یا عرض جاده را طی میکنند. بارها مجبور شدهام ترمز شدید بگیرم که منجر به واژگونی یا انحراف شده است. صاحبشان کجاست؟ چرا هیچکس پاسخگو نیست؟ هر بار که تصادفی رخ میدهد، مسئولان وعده میدهند که شترها را جمعآوری میکنند، اما فردای آن روز دوباره همان آش و همان کاسه است.
از سوی دیگر، این معضل تنها جان رانندگان را تهدید نمیکند، بلکه کشاورزان و باغداران محلی نیز از دست رهاسازی شترها به ستوه آمدهاند.
خانم «فاطمه ذاکری»، کشاورز و باغدار در منطقه سیریک، در اینباره میگوید: وضعیت غیرقابل تحمل شده است. شترها دیگر فقط در جاده نیستند؛ آنها وارد زمینهای کشاورزی و باغهای ما میشوند و در عرض چند ساعت، تلاش یک سال ما را به نابودی میکشند. حصارهای باغ را میشکنند و محصولات را از بین میبرند. وقتی هم اعتراض میکنیم، صاحبان شترها میگویند این حیوان است و اختیارش دست ما نیست. چطور وقتی زمان فروش و سودش میرسد صاحب دارند، اما وقتی خسارت میزنند، حیوان زبانبسته میشوند؟ ما امنیت جانی در جاده و امنیت مالی در زمینهایمان نداریم.
چرا این بحران حل نمیشود؟
کارشناسان معتقدند چندین عامل دستبهدست هم داده تا این معضل حلنشده باقی بماند: عدم نظارت بر رهاسازی: بسیاری از صاحبان شتر برای کاهش هزینههای نگهداری (خوراک و نگهداری در آغل)، حیوانات خود را در دشت و کویر رها میکنند تا چرا کنند.
خلاءهای قانونی و برخوردهای ضعیف: اگرچه قوانینی برای برخورد با صاحبان شترهای سرگردان وجود دارد، اما اعمال این قوانین در عمل با کندی و ضعف مواجه است. تعیین تکلیف مالکیت شترها (به دلیل نبود پلاککوبی سیستماتیک) یکی از موانع اصلی در دادگاهها برای دریافت خسارت از صاحبان آنهاست.
نبود زیرساختهای لازم: احداث فنسکشی در تمامی نقاط حادثهخیز جادهای هزینههای هنگفتی دارد که تامین آن برای اداره راهداری در تمام طول مسیرهای طولانی شرق هرمزگان دشوار است.
مسئولان محلی در ماههای اخیر وعده دادهاند که طرح «پلاککوبی و هویتدار کردن شترها» با جدیت بیشتری دنبال شود. در صورت اجرای کامل این طرح، هر شتر دارای شناسنامه خواهد بود و در صورت مشاهده در جاده یا بروز حادثه، مالک آن بهراحتی شناسایی و با او برخورد قانونی خواهد شد.
با این حال، مردم شرق هرمزگان میگویند تا زمانی که ارادهای جدی برای جریمههای سنگین و جمعآوری گلههای رها شده وجود نداشته باشد، این «کشتیهای صحرا» همچنان در جادهها، جان و مال مردم را به طوفان حوادث خواهند سپرد. انتظار میرود دستگاههای قضایی و انتظامی با همکاری اداره راهداری، پیش از وقوع حادثهای دیگر، راهکاری عاجل برای این بحرانِ تکراری بیابند.
انتهای خبر/
