به گزارش پایگاه خبری تحلیلی مکران نیوز به نقل از «هرمز»؛ موسی زاهدی فعال رسانهای هرمزگان نوشت: دانشگاه همیشه بهعنوان نماد خردورزی، بلوغ فکری و مهد تربیت نسلی آگاه شناخته میشده است. این نهاد مقدس قرار بوده است که محل تضارب آرا، گفتگوی بیپایان اندیشهها و میدانی برای نقد عاقلانه باشد. اما این روزها، تصویر دانشگاه را با صحنههایی وابسته میبینیم که ربطی به هویت والای آن ندارد؛ صحنه چاقوکشی، پرتاب سنگ و خشونت سازمانیافته.
وقتی فضای دانشگاه از مسیر دیالوگ خارج و به سمت درگیری فیزیکی سوق داده میشود، این زنگ خطری است برای تمام جامعه.
دانشگاه باید ویترینی از فرهنگ بالای تعامل باشد، نه عرصهای برای نمایش خشمهای هدایت شده. خشونتورزی در محیط آکادمیک، چه از سوی هر گروهی که باشد، سم مهلکی برای روحیه پرسشگری و علمجویی است. این خشونتها نهتنها راه را برای حل مسائل میبندد، بلکه بهانه به دست کسانی میدهد که میخواهند چهره دانشگاه را خشن و غیرقابلاعتماد نشان دهند.
اما آنچه در این میان دردناکتر و خطرناکتر است، سکوت کشنده در برابر این وحشیگریهاست.
سکوت استادان، سکوت مدیران و سکوت اهالی قلم. سکوتی که به اشتباه به نام «بیطرفی» ثبت میشود، اما در عمل تبدیل به سپری برای تداوم خشونت و امنیتیسازی فضا میشود.
باید پذیرفت که در شرایط کنونی، بیطرفی معنایی ندارد. سکوت استاد دانشگاه در برابر چاقوکشی و پرتاب سنگ، نه یک کنش منفعل که یک کنش در حمایت از وضع موجود است. این سکوت به منزله امضای تأیید بر صورتی است که میخواهند از دانشگاه بسازند؛ صورتی خشن، غیرعقلانی و به دور از شأن یک جامعه متمدن.
اساتید بهعنوان سرمایههای فکری جامعه و الگوهای دانشجویان، مسئولیت تاریخی سنگینی بر دوش دارند.
اگر زبانِ نقد و استدلال در دانشگاه از کار بیفتد و جای خود را به زبان زور و خشونت بدهد، فردا باید منتظر جامعهای باشیم که در آن مشت و سنگ، جای منطق و برهان را گرفته است.
بیتفاوتی در برابر این رویدادها، خیانت به رسالت اصلی دانشگاه است.
بیطرفی در برابر وحشیگری، حمایت از آن است. اگر امروز در برابر اقدامات ضدایرانی و ضد فرهنگی سکوت کنیم، فردا باید در کلاس درس چه پاسخی برای نسل آینده داشته باشیم که چرا وقتی قرار بود «میدان گفتوگو» را حفظ کنیم، به «صحنه چاقوکشی» تبدیلش کردیم؟
بیاییم صدای خرد را بلند کنیم و نگذاریم که خشونت سازمانیافته، میراث دانشگاه را به تباهی بکشاند.
انتهای خبر/
